অন্তৰংগতাৰ ঠিকনা বিচাৰি


"অই চশমিচ.. এইযোৰ খুলি থ'লে তোৰ উশাহ বন্ধ হৈ যাব নেকি হা ?"

এদিন আমনি লাগিল শুনি শুনি একেবোৰ ডয়লগ। কলেজ, কবি সন্মিলন, দেওবৰীয়া আড্ডা, সাহিত্য সভা, গ্রন্থমেলা সকলোতে কেৱল সেইটোৱেই কথা সকলোৰে মুখত। খুলিলোঁ আৰু ৰুমালেৰে দুচকু মোহাৰি মিঠাপুখুৰীৰ দুপৰৰ উতলা পানীলৈ দলিয়াই দিলোঁ চশমাযোৰ। বৰ বেছি ভাবিব লগীয়া একো নাছিল। মোৰ চকুৰ সমস্যা নাছিল। ডাক্তৰে মূৰ বিষৰ উপশম পাবলৈহে সেইযোৰ দিছিল। সিহঁতৰ কথাবোৰ মোৰ বাবে নতুন নহয়। মই দুচকুত আৱৰণ লগালে সিহঁতে বেয়া পায়। কিয় ? সিহঁতেও নাজানে, ময়ো নাজানো। সেই বাবে মই চশমা পিন্ধা দেখিলে সিহঁতে তেনেদৰে কয়। পাছলৈ নুবুজা সাঁথৰৰ ৰস কমিল আৰু প্রতিক্রিয়াও নোহোৱা হ'ল।

চকু দুটা আকৌ মোহাৰি পুখুৰীৰ পানী এছাটি মাৰি দিলোঁ। সিহঁতে কিবা ভেবা লাগি চাই থকা দেখি দুহাতৰ আঁজলিৰে পানী এচলু গোটেইকেইটাৰ গালৈ মাৰি পঠালোঁ। সিহঁতকেইটাই উচাপ খাই উঠিল। ময়ো ভাবিবলৈ বাধ্য হ'লোঁ- পূবালীয়ে কি ক'লেনো? যাৰ বাবে এটা নুবুজা সাঁথৰ নুবুজাকৈয়ে মিঠা পুখুৰীৰ তিতাপানীত লুকাই গ'ল।

"অন্তৰংগতা সদায় চকুত থাকে। এইযোৰ অলপ খুলি থোৱা।"

হঠাৎ কিনো হ'ল জানো, খুলিলোঁ আৰু দলিয়াই দিলোঁ চশমাযোৰ। তাৰ পাছত...

Diary from Majuli Chapari

 


— Karpungpuli Tayung

— Yes, sir.

— Phulnadevi Kumbang.

— Yes, sir.

— Why didn’t you come yesterday?

— Sir, you(Toi) had gone home yesterday.

— But Sir was here, wasn’t he…

— Hey, why are you saying “toi” to sir?

Just as I began to say something, Manju Missong—the fifth-grade boy—cut me off abruptly, like a slap of a whip, and burst out,

— “Don’t call sir ‘toi’. You must say ‘tumi’. You (Toi) beat this fellow up, sir!”

I couldn’t decide whether to laugh or cry.

Misamara Chapari.

A place completely cut off from the outside world. No mobile network, no roads or pathways. In such a dreamlike place,

মাজুলী চাপৰিৰ ডায়েৰী

- কাৰপুংপুলি টায়ুং

- ইয়েছ ছাৰ

- ফুলনদেৱী কুম্বাং

- ইয়েছ ছাৰ

- কালি কিয় অহা নাই?

- ছাৰ তই কালি ঘৰলৈ গৈছিলি।

- মই হে নাছিলোঁ, ছাৰ আছিল নহয়...

- ঐ ছাৰক কিয় তই বুলি কৈছ?

মই কিবা এষাৰ কওঁ বুলি আৰম্ভ কৰোঁতেই মঞ্জু মিছং নামৰ পঞ্চম শ্রেণীৰ ল'ৰাটোৱে চিলনীয়ে থপিওৱাদি মোৰ কথাষাৰ থাপ মাৰি নি গৰজি উঠিল।

- 'ছাৰক তই বুলি নক'বি। তুমি বুলিহে ক'ব লাগে। এইচবক একদম পিটি দিবি ছাৰ।'

মই হাঁহিম নে কান্দিম একো ততকে ধৰিব নোৱাৰিলোঁ।

মিছামৰা চাপৰি। দুখৰ মাটি চহাই সুখৰ শইচ সিঁচা এজাক মানুহৰ বাসভূমি। এজাক

স্বৰাজোত্তৰ কালৰ এজন বিশেষ ঔপন্যাসিকৰ কথাৰে

ঔপন্যাসিক দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্য
অসমৰ সাহিত্য জগতে বহু সময়ত অকালতে বহুকেইজন সৃষ্টিশীল লেখক, সমালোচক, কবি, প্রবন্ধকাৰ হেৰুৱাই আহিছে। চমু জীৱনকালতে এইসকল পুৰোধা ব্যক্তিয়ে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ যি বহুমূলীয়া অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে, সেই দিশলৈ চকু দিলে এই কথা নিশ্চিত যে অসমীয়া সাহিত্য জগতত তেওঁলোকৰ দীর্ঘদিনীয়া উপস্থিতি, ভাষা সাহিত্যক আৰু এখাপ ওপৰলৈ তুলি নিয়াত সহায়ক হ'লহেঁতেন। সংখ্যাৰ জোখাৰে মাথোঁ কেইখনমান পুথিৰেই অসমীয়া সাহিত্যৰ পাঠকৰ মাজত সমাদৃত হোৱা তেনে এজন লেখক দেবেন্দ্র নাথ আচার্য। আচার্যৰ অকাল বিয়োগ যোৰহাটৰ লগতে সমগ্র অসমৰ সাহিত্য তথা বৌদ্ধিক জগতৰ এক অপূৰণীয় ক্ষতি।