"অই চশমিচ.. এইযোৰ খুলি থ'লে তোৰ উশাহ বন্ধ হৈ যাব নেকি হা ?"
এদিন আমনি লাগিল শুনি শুনি একেবোৰ ডয়লগ। কলেজ, কবি সন্মিলন, দেওবৰীয়া আড্ডা, সাহিত্য সভা, গ্রন্থমেলা সকলোতে কেৱল সেইটোৱেই কথা সকলোৰে মুখত। খুলিলোঁ আৰু ৰুমালেৰে দুচকু মোহাৰি মিঠাপুখুৰীৰ দুপৰৰ উতলা পানীলৈ দলিয়াই দিলোঁ চশমাযোৰ। বৰ বেছি ভাবিব লগীয়া একো নাছিল। মোৰ চকুৰ সমস্যা নাছিল। ডাক্তৰে মূৰ বিষৰ উপশম পাবলৈহে সেইযোৰ দিছিল। সিহঁতৰ কথাবোৰ মোৰ বাবে নতুন নহয়। মই দুচকুত আৱৰণ লগালে সিহঁতে বেয়া পায়। কিয় ? সিহঁতেও নাজানে, ময়ো নাজানো। সেই বাবে মই চশমা পিন্ধা দেখিলে সিহঁতে তেনেদৰে কয়। পাছলৈ নুবুজা সাঁথৰৰ ৰস কমিল আৰু প্রতিক্রিয়াও নোহোৱা হ'ল।
চকু দুটা আকৌ মোহাৰি পুখুৰীৰ পানী এছাটি মাৰি দিলোঁ। সিহঁতে কিবা ভেবা লাগি চাই থকা দেখি দুহাতৰ আঁজলিৰে পানী এচলু গোটেইকেইটাৰ গালৈ মাৰি পঠালোঁ। সিহঁতকেইটাই উচাপ খাই উঠিল। ময়ো ভাবিবলৈ বাধ্য হ'লোঁ- পূবালীয়ে কি ক'লেনো? যাৰ বাবে এটা নুবুজা সাঁথৰ নুবুজাকৈয়ে মিঠা পুখুৰীৰ তিতাপানীত লুকাই গ'ল।
"অন্তৰংগতা সদায় চকুত থাকে। এইযোৰ অলপ খুলি থোৱা।"
হঠাৎ কিনো হ'ল জানো, খুলিলোঁ আৰু দলিয়াই দিলোঁ চশমাযোৰ। তাৰ পাছত...



